MACIEJ GALLAS

tenor  oraz  pedagog wokalistyki

Nowość Wydawnicza- Już w sprzedaży !

Monografia: "Piękna Młynarka - Die schöne Müllerin - Franza Schuberta. Cykl pieśni w opracowaniu na tenor i gitarę", Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, 2018. Książka + CD.

Kup teraz !



Monografia: „Ewangelista w Pasji wg św. Jana Johanna Sebastiana Bacha. Autorska koncepcja wykonawcza uwzględniająca dwa warianty stroju muzycznego (barokowy i współczesny) w ujęciu komparatystycznym”, Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, 2013

Kup teraz !

Artykuł: „Arie A.Scarlattiego jako przykład literatury umożliwiającej kształcenie podstawowych elementów techniki wokalnej”, [w:] Sąsiadek E. (red.), Wokalistyka i pedagogika wokalna, Tom IX, wyd. Polskie Stowarzyszenie Pedagogów Śpiewu z siedzibą we Wrocławiu oraz Akademia Muzyczna im. K.Lipińskiego we Wrocławiu, Wrocław 2017, s. 145-170


Streszczenie.

W artykule przedstawiam, omawiam i analizuję 15 wybranych arii Alessandro Scarlattiego. Wyboru dokonałem tak, aby zebrać materiał muzyczny o niedużym stopniu trudności wykonawczych- odpowiednim do rozpoczynania nauki śpiewu a równocześnie o wysokich walorach dydaktycznych. Przedstawiam krótką analizę poszczególnych arii: zamieszczam tłumaczenia tekstów, opisuję muzyczną strukturę kompozycji i zwracam uwagę na istotne cechy melodyki. W drugiej części artykułu opisuję wybrane umiejętności wokalne (należące raczej do zadań podstawowych), takie jak: łączenie dźwięków, rozśpiewywanie długich nut, utrzymywanie podparcia oddechowego, utrzymywanie wysokiej pozycji głosu, odpowiednie wykonywanie skoków interwałowych, kształtowanie elastyczności frazy muzycznej. W omówionych kompozycjach wskazuję wyodrębnione fragmenty, które mogąposłużyć do kształcenia wyszczególnionych wyżej umiejętności. Prezentuję równieżkonkretne metody pracy z uczniem, jako propozycję działania prowadzącą do ich wypracowania. Analizując własne doświadczenie pedagogiczne (pracę z uczniami nad poszczególnymi ariami) stwierdzam, że utwory Scarlattiego zawierają nagromadzenie niezmiernie wartościowego materiału melodycznego, sugerującego młodemu śpiewakowi prawidłowe rozwiązania warsztatowe i właściwie kierunkujące jego rozwój wokalny w początkowej fazie nauki.

Artykuł: „Zagadnienie wyboru wysokości stroju muzycznego w muzyce barokowej w aspekcie wykonawczym na przykładzie partii Ewangelisty w Pasji wg św. Jana J.S.Bacha” [w:] Sąsiadek E. (red.), Wokalistyka w Polsce i na Świecie, Tom X,  wyd. Polskie Stowarzyszenie Pedagogów Śpiewu z siedzibą we Wrocławiu oraz Akademia Muzyczna im. K.Lipińskiego we Wrocławiu, Wrocław 2014, s. 38-45


Streszczenie:

Współczesna praktyka wykonawcza muzyki barokowej opiera się przeważającej części na realizacjach w autentycznych strojach historycznych, aczkolwiek spotyka się wciąż wykonania w stroju współczesnym (440 Hz). Śpiewacy i studenci mogą stanąć wobec konieczności sprawnego poruszania się w obrębie różnych strojów muzycznych, a nawet szybkiego „przeskakiwania” pomiędzy nimi. Mój referat, poruszający ten problem, powstał na bazie eksperymentu, który polegał na obserwacji sposobu funkcjonowania mojego głosu i analizie efektu audytywnego, powstałego podczas dokonywania nagrania tego samego utworu barokowego, przy utrzymaniu tożsamych założeń interpretacyjnych. Materiałem muzycznym była partia Ewangelisty w Pasji wg św. Jana J.S.Bacha. Intuicyjnie założyłem, że wykonanie w niższym, autentycznym stroju (415 Hz) będzie technicznie łatwiejsze. Oczekiwałem obniżenia stopnia trudności technicznych dzięki ogólnie niższej tessiturze i mniejszej liczbie wysokich dźwięków. To założenie nie potwierdziło się w toku przebiegu eksperymentu. Okazało się, ku mojemu zaskoczeniu, że wygodniej śpiewa mi się we współczesnym stroju. Fakt ten łączę z ogólnym przyzwyczajeniem głosu do śpiewu w stroju 440 Hz. Dominuje on w dzisiejszej przestrzeni muzycznej (instrumentarium szkolne, otoczenie dźwiękowe). Analizując powstały materiał (zarejestrowany na płycie CD i zaprezentowany podczas wygłaszania referatu) stwierdzam, że nagranie w historycznym stroju (415 Hz) brzmi lepiej: łagodniej, subtelniej; lepiej oddaje afekt i ducha tej kompozycji. Stwierdzam również, że nagła zmiana wysokości stroju muzycznego łączy się ze sporą dyskoordynacją sposobu prowadzenia głosu. 

Artykuł: „Klasa śpiewu solowego- budowanie zespołu ludzkiego zorientowanego na sukces” [w:] Sąsiadek E. (red.), Wokalistyka w Polsce i na Świecie, Tom  VIII,  wyd. Polskie Stowarzyszenie Pedagogów Śpiewu z siedzibą we Wrocławiu oraz Akademia Muzyczna im. K.Lipińskiego we Wrocławiu, Wrocław 2012, s.180-200


Streszczenie:

Każda klasa śpiewu solowego posiada swoją unikalną kulturę organizacyjną, czyli zespół wartości, tradycji, przekonań i założeń. Nauczyciel, jako lider zespołu ludzkiego, roztacza wpływ na pozostałych członków grupy przede wszystkim poprzez przykład. Jego model myślenia przekłada się na sposób działania i z biegiem czasu ulega odzwierciedleniu przez grupę. Pedagog powinien być zwolennikiem idei szerokiego udziału swoich uczniów w konkursach wokalnych i wierzyć w możliwość odniesienia przez nich sukcesu. Uczeń jest wdrażany do postrzegania rywalizacji konkursowej, jako sytuacji zwyczajnej i powszechnej oraz stopniowo uczy się dystansować od konkretnych osiągnięć, maksymalizując jednocześnie wysiłki nakierowane na jak najlepszą produkcję artystyczną. Pedagoga, poza kompetencjami wokalnymi i metodycznymi wyróżniają takie cechy, jak: stabilność emocjonalna, kompetencje komunikacyjne, kreatywność, potrzeba osiągnięć i poczucie skuteczności. Nauczyciel wspiera pozytywne i stabilne poczucie wartości własnej swojego ucznia poprzez pozytywne wzmocnienia oraz konstruktywną krytykę. „Zdrowa” konkurencja panująca w grupie sprzyja podnoszeniu poziomu umiejętności poszczególnych osób. Przygotowując się do konkursu, uczeń często występuje publicznie, uczestniczy w konsultacjach, korzysta z różnych źródeł wiedzy. Nauczyciel wsłuchuje się w komunikaty zwrotne wysyłane przez ucznia oraz w opinie formułowane przez otoczenie, jest aktywny i otwarty. Uczeń, dzięki udziałowi w konkursach lepiej i szybciej się rozwija.

Artykuł: „Figury retoryczne w barokowej muzyce wokalno-instrumentalnej na przykładzie partii Ewangelisty w Pasji wg św. Jana Johanna Sebastiana Bacha” [w:] Rzechowska-Klauza G. (red.), Muzyka wokalno-instrumentalna. Tradycja-inspiracja-forma,  Wyd. Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2017, str. 23-53


Streszczenie:

W moim artykule opisałem oraz przedstawiałem przykłady występowania figur retorycznych, które zidentyfikowałem w partii Ewangelisty w „Pasji wg św. Jana” J.S.Bacha; są to: abruptio, anabasis, aposiopesis, appogiatura, assimilatio, bombus, catabasis, circulatio, elipsis, exclamatio, gradatio (climax), heterolepsis, hyperbole, hypobole, imaginatio crucis, interrogatio, multiplicatio, mutatio per motus, mutatio per systema, parrhesia, passus duriusculus, pathopoia, repetitio, ribattuta di gola, saltus duriusculus, suspiratio. Figura retoryczna jest to specyficzna, sformalizowana konstrukcja dźwiękowa (struktura: melodyczna, rytmiczna, harmoniczna) wytworzona w konsekwencji istnienia odpowiedniej treści literackiej i mająca na celu wzmocnienie oddziaływania tej treści w wymiarze audytywnym. Johann Sebastian Bach konstruując pasyjną narrację, obficie stosował figury retoryczne aby: muzycznie kreować nastrój, wzmacniać poszczególne treści, charakteryzować postacie, ilustrować odgłosy i zjawiska, wyrażać stosunek emocjonalny do poszczególnych treści. Przedstawiony przeze mnie fragment twórczości J.S.Bacha jest pod względem zastosowania języka muzycznej retoryki w pełni reprezentatywny na tle jego twórczości i całej epoki muzycznego baroku.  

Artykuł: „Liryka wokalna Jana Galla” [w:] Pazurik M. (red.), Cantus Choralis Slovaca 2016. Zbornik materialov z XII. Medzinarodneho sympozia o zborovom speve v Banskej Bystrici, wyd. Univerzita Mateja Bela v Banskej Bystrici, 2017, s. 51-59


MENU:

      Biogram pl

      Biogram eng

      Nauka śpiewu

      Publikacje

      CD/DVD

      Filmy

      Kontakt